Metody połowu w wodach płynących

Oprócz wód stojących w naszym kraju istnieje wiele łowisk o szybkim przepływie wody. Są nimi między innymi rzeki i strumienie, które wymagają od wędkarzy znacznych umiejętności i koncentracji, są jednak znacznie bardziej atrakcyjne od wód stojących. Istnieje wiele technik łowienie w tego typu łowiskach. Wśród najpopularniejszych wyróżniamy łowienie na przepływankę z wysnuwaniem żyłki, z przytrzymywaniem oraz z dna. W rzekach o szybkim i dużym uciągu wody, a także zarośniętych i trudnodostępnych brzegach najczęściej używa się tzw. przepływankę, dodatkowo istnieje kilka sposobów sterowania żyłki z przynętą.

Zarzucając sprzęt pod prąd, w górę od obranego stanowiska, kieruje się go długim i sztywnym wędziskiem, możliwie jak najdalej od nierówności brzegowych i aby przedłużyć możliwość przeławiania, często w trudno dostępnych miejsc, wysnuwa się ręcznie żyłkę na dogodną odległość pozwalającą na skuteczne zacięcie, holowanie i wyłowienie ryb. Jest to technika łowienia na przepływankę z wysnuwaniem żyłki. Prowadząc żyłkę, niektórzy lekko, co pewien czas ją przytrzymują, tak, aby ukierunkować również pionowy ruch przynęty i jej smużenie, gdy znajdzie się ona na powierzchni. Tak właśnie wygląda drugi typ łowienia przepływaną z przytrzymywaniem.metody-polowu-wody-plynace

Jeśli natomiast cięższą przynętę, bądź obciążoną dodatkowym ciężarkiem prowadzi się po powierzchni dna lub tuż nad nim, wówczas mamy do czynienia z techniką zwaną przepływaną z dna. Łowienie techniką zwaną bolonką, jest stosowana przede wszystkim w łowiskach o średnim i szybkim uciągu, a także o dużej głębokości. Sprzęt składa się z wędki ze spławikiem, najczęściej jest to wędka teleskopowa, o długości z przedziału 5 do 8 metrów, z przelotkami o usztywnionej akcji szczytowej, oburęcznej. Wykorzystywany jest spławik typu waggler, jednak bardziej smukły, który mocujemy dwupunktowo i bez antenki.

Łowienie na przystawkę ze spławikiem jest techniką stosowaną w przypadku, kiedy mamy do czynienia z trudno dostępnymi wodami, o stromych brzegach i zarośniętych brzegach, a łowienie długą wędką jest bardzo uciążliwe. Technika polega na sprawnym manewrowaniem krótką wędką z kołowrotkiem o stałej szpuli i zestawem spławikowym, obciążonym w ten sposób, aby nie dochodziło do znoszenia zestawu pod brzeg, a przynęta leżąca lub poruszająca się po dnie uwiązana jest na długim nawet 100 centymetrowym przyponie. Spławik, dzięki zastosowaniu obciążenia i szczytówki, utrzymywany jest w jednym, mniej więcej stabilnym miejscu, ma za zadanie jedynie sygnalizację brania ryby.

Technika łowienia powierzchniowego ze spławikiem, łowienie dotykowe, polega na zastosowaniu przynęt bez obciążeń, ze spławikiem utrzymujących się na powierzchni wody. Spławik, nie służy jednak do sygnalizacji brań, gdyż te widoczne są gołym okiem. Stanowi jedynie obciążenie zestawu, które ma na celu ułatwienie jego zarzucania. Tak przygotowana przynęta jest doskonałym wabikiem na klenie, które żywią się pokarmem znajdującym się na powierzchni wody. Jeżeli możemy pozwolić sobie na użycie dłuższej wędki, wówczas nie używamy spławika, a przynętę podajemy zawieszoną na żyłce bez obciążenia, na dotyk, czyli dotykając przynętą powierzchni wody, co ma za zadanie imitację ruchów owadów na lustrze wody, to ma natomiast sprowokować rybę do ataku.

Łowienie z kulką wodną jest techniką stosowaną na płytkich, rwących wodach, zamiast spławika, który często płoszy ryby, używa się częściowo lekko napełnioną wodą kulkę. Kulka utrzymuje się w wodzie, wykonana jest z przeźroczystego tworzywa i nie jest widoczna dla ryb, co wpływa na jej skuteczność. Łowienie z pałeczką tyrolską, jest stosowane, aby móc prowadzić lekkie przynęty w wodzie o szybszym nurcie. Do żyłki głównej przywiązuje się boczny trok wraz z rurką wykonaną z tworzywa sztucznego, obciążonego w wolnym końcu ołowiem. Tak przymocowana pałeczka unoszone jest przez nurt po dnie łowiska, a lżejsza od niej przynęta bez problemu wagi ryby, unoszą się lekko w wodzie.

Technika ta zabroniona jest, kiedy stosujemy metodę połowu na muchę, której nie wolno dodatkowo obciążać. Kolejną techniką jest wędkowanie na gruntowych zawodach wędkarskich. O sukcesie w tej metodzie decyduje użycie jak największej ilości (dziesiątki kilogramów) zanęty. Użycie takiej ilości zanęty prowadzi przede wszystkim do ściągnięcia i utrzymania jak największej ilości ryb. Zawody oznaczają zwykle dosyć duży zamęt, toteż większość ryb trzyma się z dala od brzegu, do łowienia używa się, więc długich wędzisk, które dochodzą nawet do kilkunastu metrów długości, o specjalnej, niezwykle lekkiej konstrukcji blanku, tak, aby zawodnik mógł bez większych problemów nim manewrować i na tyle trwałe, aby zapobiec zerwaniu przy większych okazach.

Wędzisk tego typu zwane potocznie tyczkami używa się na ogół bez kołowrotka, ale za to z gumowym amortyzatorem. Części wędziska są nasadowe, to znaczy, że można je rozmontowywać i odstawić na stojak w trakcie holu zaciętej ryby, a przymocowuje przy ponownym zarzucaniu zestawu z haczykiem bezzadziorowym.

 

Źródło zdjęcia: flickr.com

2 Comments
  1. Avatar of  Kartisek
    Kartisek 4 lata ago

    Jeszcze miesiąc i zacznie się sezon na Szczupca :)

  2. Avatar of  Krzysiek Załuska
    Krzysiek Załuska 4 lata ago

    Technika w takim wypadku to rzecz kluczowa. W sumie w każdej wodzie najważniejsza jest dobra technika połowu

Odpowiedz na ten artykuł

Kontakt

Masz pytania? Wątpliwości? Propozycje współpracy? Napisz do nas - odpowiemy.

Sending

© Podbierak.pl, Serwis Wędkarski od 2004 roku.