Miętus

Miętus, należący do rodziny dorszowatych, podobny jest pod względem kształtu i budowy ciała do dorsza. Głowę ma duża, szeroką, nieco spłaszczoną, na żuchwie pojedynczy wąsik. Ma dwie płetwy grzbietowe. Płetwa ogonowa znajduje się w niewielkiej odległości od grzbietowe i odbytowej, przy czym ta ostatnia jest długa jak tylna pletwa grzbietowa. Płetwy brzuszne osadzone są przed piersiowymi, co jest cechą właściwą dla całej rodziny dorszowatych. Ubarwienie ciała w dużej mierze uzależnione jest od środowiska. Grzbiet i boki ciała – od jasnobrązowych lub oliwkowozielonych lub ciemnobrunatnych. Brzuch – biały, żółty lub szarobiały.

Miętus może osiągać ciężar16 – 25 kg i długość około 1 m, ale tylko w północnych jeziorach rosyjskich, gdzie znajduje najlepsze warunki bytowania. W naszych wodach osiąga średnio 50 cm długości 0,5 – 2 kg ciężaru. Czasem spotyka się większe okazy, jak np. rekordowy złowiony na wędkę w 1976 r. ważący 3,07 kg i mający 75 cm.mietus

W Polsce miętus jest ryba pospolitą spotykaną w wodach wszystkich typów, od przymorskich słonawych aż po górne partie krainy ryb łososiowatych, zarówno w rzekach jak i jeziorach. Najliczniej występuje w Wiśle i Bugu oraz rzekach Pomorza Zachodniego. Jako ryba zimnolubna przebywa głównie w pobliżu źródlisk i w zacienionych odcinkach rzek; siedlisko znajduje pod kamieniami, w norach i wśród korzeni drzew oraz w starych budowlach wodnych. Miętus jest rybą szczególnie wrażliwą na przegrzanie wody – w okresie upałów nie żeruje, a gdy temperatura przekracza 20oC, zapada w stan pewnego odrętwienia zaszywając się w swoich kryjówkach.

Będąc żarłocznym drapieżnikiem miętus poluje pod osłoną nocy. Pokarmem jego są ryby, żaby, liniejące raki, ślimaki, larwy różnych gatunków owadów, a nawet drobne ssaki wodne. Powolny wzrost tego drapieżcy, mimo ogromnej jego żarłoczności oraz spustoszenia, jakie czyni na tarliskach i wśród młodzieży innych, cennych gatunków ryb, powoduje, że uważany on jest za klasycznego szkodnika i jako taki powinien być planowo tępiony. Dlatego właśnie nie ma on znaczenia gospodarczego i oczywiście nie podlega ochronie w żadnym okresie.

Do połowu miętusa służy gruntówka z ciężkim ołowiem dennym. Wędzisko, bambusowe z niezbyt miękką szczytówką, powinno mieć długość 4 m. Miętus po zacięciu stawia słaby opór, ale usiłuje schować się w najbliższej kryjówce i wtedy żyłka może zaczepić się o jakąś przeszkodę i urwać się, dlatego powinna mieć grubość 0,3-0,4 mm, a przypon – 0,25 – 0,3 mm. Wielkość haczyka uzależniona jest wyłącznie od rodzaju stosowanej przynęty i może wynosić od nr 1 do 6.

Za przynętę mogą służyć dżdżownice ziemne i czerwone, małe żabki, drobne jazgarze, a przede wszystkim małe minogi. W okresie późnojesiennym i zimowym, kiedy istnieją duże trudności w zdobywaniu żywca, najodpowiedniejszą przynęta są oczyszczone jelita drobiu lub odpowiednio duże kawałki mlecza śledzi solonych.

Zarzucona przynęta powinna leżeć na dnie zbiornika wodnego w odpowiedniej odległości od brzegu, filarów mostowych czy tez większych kamieni.
Okres intensywnego żerowania miętusa trwa od jesieni do wiosny, z nasileniem w miesiącach zimowych ( szczególnie w grudniu i styczniu). Ryba ta żeruje wyłącznie po zapadnięciu zmroku.

 

źródło: ryby.fishing.pl

Kontakt

Masz pytania? Wątpliwości? Propozycje współpracy? Napisz do nas - odpowiemy.

Sending

© Podbierak.pl, Serwis Wędkarski od 2004 roku.