Techniki połowu w wodach stojących

Istnieje wiele rodzajów łowisk, jednym z nich są wody stojące. Wody stojące to wody słodkie, śródlądowe, do których należy zaliczyć stawy i jeziora. Jak każdy typ łowiska wymaga ono specjalnych technik, mimo, iż wydaje się być dosyć prostym miejscem połowu ryb. Techniki te nie wymagają skomplikowanego sprzętu i idealnie nadają się do nauki dla początkujących lub młodszych wędkarzy. Istnieje wiele technik wędkowania w tego typu łowiskach. Techniki wędkowania są sposobami posługiwania się określonym zestawem podczas wędkowania, bez względu na to, jaką metodę łowienia wybierzemy. OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Techniki wędkowania są uzależnione od wielu czynników, które wpływają na wędkowanie. Łowienie odległościowe, popularnie zwane również metodą angielską, czy też techniką angielską, stosowana jest w przypadku łowienia na odległości większe niż dwie długości wędziska z zestawem. Technika ta polega na zastosowaniu profesjonalnych wędzisk o cienkim blanku, o długość z przedziału 3, 9-4, 5 metra, o ugięciu parabolicznym, wadze najczęściej nieprzekraczającej 250 g, a także dużej około 14 do 17 sztuk ilości przelotek.

Metoda wymaga stosowania cienkich żyłek o średnicy 0, 08 do 0, 16 mm spławiku typu waggler. Łowienie techniką odległościową zwane jest również popularnie łowieniem matchowym, a wędzisko matchówką. Łowienie ze stałym spławikiem jest jedną z najprostszych i najpopularniejszych technik łowienia, polecaną zwłaszcza dla dzieci lub początkujących wędkarzy. Jest techniką, która wymaga dobrej znajomości ukształtowania i głębokości łowiska, które nie przekracza długości wędziska. Spławik jest zamocowany dwupunktowo do żyłki, a następnie ustawia się na wybraną, ale stała głębokość, nieprzekraczającą długość wędziska.

Łowienie z użyciem spławika przelotowego, jest doskonałą techniką stosowaną na łowiskach głębokich, lub zwyczajnie przez nas nieznanych, o zróżnicowanych głębokościach ( nie zgruntowanych). Spławik przelotowy zamocowany jest na żyłce za pomocą krętlika. Stoper jest nawleczony lub zawiązany na żyłce głównej w wybranym przez nas miejscu (ograniczonym jedynie głębokością łowiska) i pozwala nam regulować głębokość zanurzenia przynęty. Techniki tej można również używać na większej odległości od brzegu krótszym wędziskiem o długości 2,7-3,5 m, jak również na grunt bez spławika, który zastąpiony jest dowolnym innym sygnalizatorem. Inną techniką jest łowienie na żywą lub martwą przynętę (rybę).

Sprzęt do tego typu łowienia posiada wyporny spławik, tak, aby żywiec nie schodził poniżej pewnej głębokości wody i ukrywał się w roślinności na dnie łowiska. Aby zapobiec zgubieniu spławika w roślinności dna łowiska stosuje się technikę patemoster. Polega ona na umieszczeniu na żyłce głównej cięższego niż żywiec obciążenia. Sam żywiec pływa zaś na bocznym przyponie, umocowanym za pomocą stalowego trójkącika do żyłki głównej, Boczne ramie trójkącika jest dłuższe od długości miękkiego przyponu, tak, aby nie dochodziło do splatania żywca z żyłka główną. Stosując, jako przynętę martwą rybę lub filet techniki patemosfer używa się bardzo rzadko, zazwyczaj w przypadku wód o szybkim uciągu.

Innym typem łowienia jest metoda łowienia feederem. Polega ona na użyciu ciężkiego wędziska wraz z drgającą szczytówką. Wędzisko jest przystosowane do połowu z koszyczkiem zanętowym, który jest zawieszony na końcu żyłki głównej. Haczyk z przynętą jest natomiast przymocowany na bocznym troku. Łowienie z drgającą szczytówką to technika, którą charakteryzuje zastąpienie spławika na sygnalizator w postaci bardzo cienkiej, czułej i wymienialnej szczytówki z dwiema przelotkami o długości z przedziału 30-50 centymetrów. Szczytówka umocowana jest do właściwej szczytówki wędziska przy pomocy przegubowego łącznika lub miękkiej gumowej rurki.

Żyłka przepleciona jest przez wszystkie przelotki, jednak obciążona ciężarem zwisającego sygnalizatora, ugina się pod kątem prostym w stosunku do osi wędziska. Branie ryb wprawia sygnalizator w ruch i powoduje jego odchylenie od pionu. Łowienie z drgającą szczytówką można używać, gdy sygnalizacja brań poprzez obserwację spławika jest niezauważalna, np. z powodu małej widoczności czy wzburzonej powierzchni łowiska. Sygnalizatory są wówczas idealnym rozwiązaniem, ze względu na fakt, iż są bardzo czułe. Inną techniką łowienia w wodach stojących jest łowienie techniką włoską na kulki proteinowe. Największą skuteczność tej metody uzyskuje się podczas połowu ryb spokojnego żeru, (najczęściej karpi), które są bardzo podejrzliwe i niespokojne, zwłaszcza w niespokojnych wodach o dużym zagęszczeniu wędkarzy.

Haczyk dobieramy do rozmiaru danego gatunku ryb. Do gołego haczyka dowiązuje się cienkie o średnicy 0,6-0,8 mm, krótki (2-3 cm) haczyk, ukrywany w odpowiednio dużej przynęcie. Przynętą, którą jest wysuszona kulka proteinowa poddaje się specjalnej preparacji, tak, aby kulka długo utrzymała wodoodporność. Ryby nie widząc zagrożenia takiego tak gruba żyłka, czy wystający z przynęty hak ulegając dezorientacji. Żerują wówczas mniej ostrożnie i połykają przynętę, a wraz z nią duży hak, przymocowany do żyłki głównej.

 

Źródło zdjęcia: flickr.com

Odpowiedz na ten artykuł

Kontakt

Masz pytania? Wątpliwości? Propozycje współpracy? Napisz do nas - odpowiemy.

Sending

© Podbierak.pl, Serwis Wędkarski od 2004 roku.