Węgorz

Węgorz swym ciałem przypomina węża ze względu na wydłużone ciało, prawie walcowate, z lekka bocznie spłaszczone. Ma tylko parę płetewek piersiowych oraz płetwę grzbietową, rozwiniętą w postaci miękkiego fałdu, który ciągnie się wzdłuż całego grzbietu aż do końca ogona, przechodząc na stronie brzusznej w płetwę odbytową.

Ciało węgorza pokrywa gruba, mocna i elastyczna skóra z tkwiącymi w niej głęboko drobniutkimi łuskami. Barwa grzbietu – ciemna, zielonobrązowa, zielonoszara, w późniejszym wieku staje się nieraz czarnawa. Spód ciała cytrynowożółty, białawy do srebrzystego. Głowa – mała z pyszczkiem silnie zwężonym, niezbyt głęboko „rozciętym”, zaopatrzonym w liczne drobne ząbki. Oczy są małe, małe też szczeliny skrzelowe. Samce zasadniczo nie przekraczają długości 45 cm i ciężaru 200 g, samice natomiast osiągają odpowiednio 130 cm i do 4, czasem 6 kg.wegorz

Po kilkuletnim pobycie w wodach słodkich węgorze przybierając srebrzystą, godową szatę, zaczynają spływać wiosną wezbranymi wodami w kierunku morza. W Bałtyku płyną wzdłuż wybrzeży kierując się przez cieśniny duńskie na Morze Północne. Dalszą wędrówkę odbywają one na dość znacznych głębokościach aż do Morza Sargassowego i tam odbywają tarło. Po odbyciu tarła rodzice prawdopodobnie giną, ikra unosi się w wodzie, a wylęgnięte larwy stopniowo wypływają do góry, gdzie zostają porywane przez silny prąd oceaniczny Golfsztrom, który unosi je w kierunku wybrzeży europejskich.

Węgorza poławia się głównie w nocy, zasadniczo wędką gruntową o sztywnej szczytówce z ołowiem dennym, ze spławikiem lub bez niego. Żyłka musi być mocna, a więc grubości 0,5 – 0,6 mm, przypon, rzecz jasna, powinien być odpowiednio cieńszy, o grubości 0,3 – 0,4 mm. Kołowrotek – o szpuli ruchomej wyposażony w brzęczyk sygnalizujący oddalenie się ryby od wzięciu przynęty; zamiast brzęczyka może być w ostateczności użyty niewielki dzwoneczek lub nawet kawałek białego papieru umocowany na żyłce przy szczytówce. Szczegół ten jest o tyle ważny, że na węgorze poluje się głównie po zapadnięciu ciemności.
Do wędkowania na rzekach używa się raczej ciężarków płaskich 50 – 200 gramowych, a na jeziorach – odpowiednio lżejszych, 10 – 30 gramowych, najlepiej w kształcie oliwki. Numery haczyków zalecane są od 1 do 3.

W wyborze spławika trzeba kierować się przede wszystkim zasadą, aby był on dostatecznie czuły, odznaczał się odpowiednią wypornością, umożliwiającą umieszczenie przynęty na pożądanej głębokości oraz był dobrze widoczny w ciemności.
Za najlepszą przynętę uważa się powszechnie dżdżownice ziemne i pijawki. Doskonałymi przynętami dla węgorza są również larwy minogów. Węgorz na ogół przebywa w miejscach głębszych o dnie piaszczystym lub mulisto – piaszczystym i brzegach obfitujących w różnego rodzaju kryjówki, w wodzie spokojnej. Czas połowu trwa od maja, a gdy wiosna jest wczesna i ciepła – nawet od kwietnia do września. Najlepszą porą połowu jest czas od godziny 21 do 24, wtedy, gdy niebo jest pochmurne, a noc ciepła i parna. Zdarza się również, że węgorz bierze przynętę w dzień, ale w czasie dużego przyboru wody, gdy jest ona mętna.
W czasie wyciągania ryby z wody nie wolno dopuścić, gdy żyłka została zaczepiona o jakąś przeszkodę – gałąź czy korzeń. Jeśli to się przydarzy, nie należy ciągnąć na siłę, nie raz, gdy żyłka jest napięta, pomaga długotrwałe uderzanie dłonią w wędzisko. Wymiar ochronny dla węgorza ustalono na 50 cm. Dziennie wolno złowić nie więcej niż 2 węgorze.

Źródło zdjęcia: ryby.fishing.pl

Odpowiedz na ten artykuł

Kontakt

Masz pytania? Wątpliwości? Propozycje współpracy? Napisz do nas - odpowiemy.

Sending

© Podbierak.pl, Serwis Wędkarski od 2004 roku.